ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ ‘ဒိုင်ရ်တောင်တန်းပေါ်က ရိုမက်တစ်အချစ်ဇာတ်လမ်း
ချင်းပြည်နယ် တောင်ပိုင်း၊ ဒိုင်ရ်လူမျိုးနွယ်စုများ နေထိုင်ရာ ‘ဒိုင်ရ်ရိုးမတောင်ပေါ်မြေ စိမ်းလန်းစိုပြေသော ကျေးရွာလေးတစ်ခုတွင် ဆောင်းရာသီ၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များက နွေဦးရာသီ၏ လှိုင်သာယာမှုနှင့် အဆုံးသတ်လို့သွားသည်। တောင်စွယ်တောင်စောင်းများပေါ်တွင် မွှေးရနံ့ပန်းတို့ပွင့်လန်းလျက်၊ နွေဦးရွက်သစ်များဖြင့် စိမ်းလဲ့လာပြီး၊ တောင်ကြားဆီမှ စမ်းချောင်းငယ်များ၏ စီးသံများက သဘာဝ၏ သံစဉ်သဖွယ် ညှင်သာစွာ စီးဆင်းနေသည်။ ဤသည်ကား ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ အချစ်ဇာတ်လမ်း အမြစ်တည်ရာဟု ဆိုရပေမည်။
ဆလိုင်းသည် ဒိုင်ရ်လူမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်ယူစရာ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဘာသာတရားကို ကိုင်းရှိုင်းပြီး ဘုရားသခင်ကို သိပ်ချစ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ တင့်တယ်သောအဆင်းရှိသည်။ ၏ မျက်နှာသည် တောင်ပေါ်မြေ၏ ခိုင်မာသန်စွမ်းမှုနှင့် နွေဦးပန်းတို့၏ နူးညံ့မှုတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့်နှယ်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် တောင်ကြားမှ စမ်းချောင်းရေများကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး၊ အတွေးများကို ဖတ်နိုင်သည့် နက်ရှိုင်းမှုတို့ ရှိလှသည်။ နဖူးပြင်ပေါ်တွင် နေရောင်နှင့် တောင်လေတို့ နမ်းရှုပ်ထားသည့် အသားအရေသည် ကြေးဝါရောင်သန်းနေပြီး၊ သူ၏ ဆံပင်များက ညမိုးကြယ်များကဲ့သို့ အနက်ရောင် တောက်ပနေသည်။ ဆလိုင်း၏ အပြုံးသည် ချင်းတောင်တန်းပေါ်မှ နံနက်ခင်းနှင်းရည်များအလား သန့်စင်ပြီး နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးကား ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ ရိုးသားမှု၊ သစ္စာရှိမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလှသည်။ စုံမက်ဖွယ်ဖြစ်တော့သည်။
မိုင်သည်လည်း ဆလိုင်း၏ အထက်တန်းကျောင်းနေဖက်ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် ချင်းတောင်တန်းပေါ်မှ မွှေးရန့ံပန်းတို့၏ အဆုံးမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် တူလှ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် နွေဦးရာသီ၏ စိမ်းညိုရောင်သစ်ရွက်များကဲ့သို့ လှိုင်သာယာပြီး၊ အပြုံးတစ်ပွင့်က တောင်စောင်းပေါ်မှ ပန်းခင်းတစ်ခုလုံး ပွင့်လန်းသွားသယောင်။ မိုင်၏ ဆံပင်သည် တောင်ပေါ်မှ ရေတံခွန်ရေစီးကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး နက်မှောင်စိုစွတ်နေသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် နံနက်ခင်းနေရောင်ဖြာကျရာ နှင်းဆီပန်းများအလား နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသည်။ မိုင်၏ စိတ်နှလုံးသည် ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ ရိုးသားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံပြီး၊ သူမ၏ စကားသံများသည် တောင်ကြားမှ လေညင်းများကဲ့သို့ နူးညံ့လှသည်။ မိုင်သည် ထာ၀ရဘုရားကို သိပ်ချစ်သောသူဖြစ်သည်အတိုင်း အသင်းတော်တစ်ခုတွင် အားကိုးရသည့် လူငယ်လည်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘုရားကိုကိုးစားမှု့သည် သူ၏ကျက်သရေအလှကို ပို၍ပေါ်လွင်လှပနေစေသည်။ ကာလသား လူငယ်တိုင်းငေးမောစွဲနှစ်စရာ ဖြစ်ပေသတည်း။
ဆလိုင်းနဲ့ မိုင် အချစ်ဇာတ်လမ်း၏ အစ
ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် အထက်တန်းကျောင်းတွင် နှစ်ဦးသား ပညာသင်ယူခဲ့ကြသည်။ ရည်မှန်းချက်ကိုယ်စီဖြင့် ကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဦးသား မတူညီသော အသင်းတော်များတွင် ပါဝင်ကြလျက် အားကိုးအားထားရသော လူငယ်မောင်မယ်များဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော လူငယ်များဖြစ်ပေသည်။
ဆလိုင်းသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် အာရုံစူးစိုက်လျက် စာလုပ်နေလျက်၊ မိုင်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ တောင်စောင်းပေါ်က ပန်းတို့ကို ငေးမောနေတတ်သည်။ တစ်နေ့သော ကျောင်းပြီးချိန်၊ နွေဦးရာသီ၏ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ဆလိုင်းက မိုင်အား တောင်စောင်းပေါ်သို့ လိုက်ပါလာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
“မိုင်၊ ဒီနွေဦးမှာ တောင်ပေါ်က ပန်းတွေ အရင်နှစ်တွေထက် ပိုလှတယ်လို့ ကြားတယ်။ သွားကြည့်ကြမလား？” ဆလိုင်း၏ အသံသည် စမ်းချောင်းရေသံအလား တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့သည်။ ဆွဲဆောင်လှသည်။ အေးချမ်းခြင်း၊ ချစ်ခြင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့တည်ထားသည့်အလား၊ မိုင်၏ နားထဲတွင် ချိုသံပါလျက် နှလုံးသားကိုပါ ရိုက်ခတ်လှုပ်ရှားစေတော့သည်။
မိုင်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ သူမနှလုံးသားထဲတွင် ဆလိုင်း၏ ရိုးသားမှုနှင့် တည်ကြည်မှုကို ခံစားမိသည်။ နှစ်ဦးသား တောင်စောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြရင်း၊ ‘ဒိုင်ရ်တောင်တန်း၏ အလှအပများက သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ပိုမိုနီးကပ်လာစေသည်။ တောင်စွယ်တောင်စောင်းပေါ်မှ ပန်းခင်းများမှ နှင်းဆီပန်းများ၊ ခရမ်းရောင်ပန်းများနှင့် အဝါရောင်ပန်းငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တောင်လေညင်းလေးက ပန်းရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာသည်။
ဟေမာန်ဆောင်းရာသီ၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များတွင် ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှလုံးသားချင်းဖွင့်ဟခဲ့ကြသည်။ တောင်ပေါ်မြေမှ ကျောက်သားထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ ဆလိုင်းက မိုင်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ လှမ်းလို့ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်းပြောသည်။
“မိုင်၊ ငါတို့ အထက်တန်းပြီးရင် တက္ကသိုလ်ကို သွားရတော့မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရင်ထဲမှာ မင်းအတွက် ခံစားချက်တွေက ဒီတောင်တန်းတွေလိုပဲ ထာဝရဖြစ်နေမယ်။ မင်းကို ငါ တကယ်ချစ်တယ်။” ဆလိုင်း၏ အသံသည် တောင်လေညင်းများကဲ့သို့ တည်ကြည်ပြီး ရိုးသားသည်။ ဂိမာန်နွေမှာ လွမ်းတေးဆိုသည့် နွေဥဩငှက်လို၊ အဖော်ရှာနေသော ချိုးကူသံလို မိုင်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဆောင်းအကုန် နွေအကူးပေမဲ့ လွမ်းစရာဆွေးစရာတွေနှင့် အမှတ်တရနေ့ရက်များစွာတို့ရှိခဲ့ပြီမဟုတ်လော။
မိုင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲလာသည်။ “ဆလိုင်းရယ်၊ မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ သစ္စာရှိမှုက ငါ့ကို ဒီတောင်တန်းတွေလို အားကိုးချင်စိတ်ပေါက်စေခဲ့တယ်။ ကျမကိုကျမ မညာတမ်း နှလုံးသားကအမှန်တိုင်း ရိုးသားစွာဝန်ခံရမယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို ချစ်ခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးတွယ်တာခဲ့မိတာအမှန်ပါ။ ‘ဒါပေမဲ့ ကျမဟာ မိန်းမသားမဟုတ်လား။ တို့ ’ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့ရဲ့ လူမှုယဉ်ကျေးမှုလည်းသိတယ်မဟုတ်လား။ မိုင်၊ ဆလိုင်းကို ချစ်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်ဝေးဝေးသွားရပါစေ၊ ငါတို့ရဲ့ အချစ်က ဒီတောင်တန်းတွေလို ခိုင်မြဲနေမယ်။”
ဆလိုင်းနှင့်မိုင်တို့၏ ရင်ခုန်မှု၊ကြည်နူးမှုတို့ကား တစ်တောလုံးတစ်တောင်လုံးမှာ ပန်းတွေပွင့်လန်းသွားသည့်အလား၊ ငှက်ကျေးတွေတေးဆိုသွားသည့်အလား တစ်လောကလုံး ကြည်နူးစရာပြည့်နှက်နေသည်။ ‘ဒီကမ္ဘာမှာ သူတို့လောက်ပျော်တာ၊ ကြည်နူးတာ သူတို့နှစ်ဦးသား ဖြစ်ပေတော့သည်။
လွမ်းစရာနှုတ်ဆက်လမ်းခွဲချိန်
အထက်တန်းကျောင်းပြီးဆုံးချိန်၊ နွေဦးရာသီ၏ နောက်ဆုံးနေ့တစ်နေ့တွင် ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တက္ကသိုလ်အသီးသီးသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီး၊ ခွဲခွာရမည့် အချိန်ကား နီးကပ်လာသည်။ တောင်ပေါ်မှ ပန်းခင်းများက သူတို့၏ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို သက်သေထူလျက်၊ လေညင်းများက သူတို့၏ ကတိသစ္စာများကို သယ်ဆောင်သွားသည်။
“ဆလိုင်း၊ ဒီတောင်တန်းတွေကို ငါမြင်ယောင်တိုင်း မင်းကို သတိရမယ်။ ငါတို့ ပြန်ဆုံတွေ့ကြမယ်မဟုတ်လား？” မိုင်၏ အသံသည် တုန်ရီလျက်ရှိသည်။ ငိုသံတို့နှောနေသည်။
“မိုင်၊ ဒီတောင်တန်းတွေလို ငါတို့ရဲ့ အချစ်က ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။ ငါတို့ ပြန်ဆုံမယ်။ ငါကတိပေးတယ်။” ငါတို့ဟာ အသက်ရှင်တဲ့ ဘုရားသားသမီးတွေမို့ ကတိသစ္စာတည်နေပါမယ် မဟုတ်လား’’ ဆလိုင်းက သူ၏ လက်ကို မိုင်၏ ပခုံးပေါ်တင်လျက် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများက ချစ်ခြင်း၊ ကြင်နာခြင်း၊ ယုယခြင်းတွေ ပြည့်နှက်နေလျက် မိုင်ကို မျက်နှချင်းဆိုင် ကြည့်နေမိသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လဲလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ နွေဦးရာသီ၏ နောက်ဆုံး ညနေဆည်းဆာနေဝင်ချိန်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပွေ့ဖက်လျက် နှုတ်ဆက်လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ချင်းတောင်တန်းများက သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို သက်သေထူလျက်၊ တောင်လေညင်းများက သူတို့၏ ကတိသစ္စာများကို ထာဝရသယ်ဆောင်သွားသည်။
မိုးဦးရာသီ၏ လွမ်းဆွတ်ခြင်း
ချင်းတောင်တန်းများ၏ စိမ်းလန်းသော ရင်ခွင်မှ ခွဲခွာလာပြီး၊ ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် မြို့ပြဘဝ၏ စိန်ခေါ်မှုများထဲသို့ ခြေချလာခဲ့ကြသည်။ ဆလိုင်းသည် မကွေးဒီဂရီကောလိပ်တွင် ဥပဒေပထမနှစ်ကျောင်းသားအဖြစ် စာသင်နှစ်ကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ မိုင်သည် ပခုက္ကူဒီဂရီကောလိပ်တွင် သူမ၏ အိပ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ မိုးဦးရာသီ၏ မိုးစက်များနှင့်အတူ၊ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ချင်းတို့ဌါနေ ဒိုင်ရ်တောင်တန်းပေါ်က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပေးထားခဲ့သည့် ကတိသစ္စာများကို လွမ်းဆွတ်စွာ သယ်ဆောင်ထားသည်။ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ဆလိုင်းအတွက် မကွေးမြို့၏ လူစည်ကားမှုနှင့် ကျောင်းသားဘဝ၏ ဖိအားများသည် တောင်ပေါ်ကျေးရွာ၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ဥပဒေစာအုပ်များ၊ ဆရာများ၏ တင်းကျပ်သော သင်ကြားမှုနှင့် စာမေးပွဲများက သူ့ကို နေ့စဉ် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းစေသည်။ တောင်ပေါ်ကလာသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဆလိုင်းသည် မြို့ပြဘဝ၏ အလျင်အမြန်စီးဆင်းမှုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ခါတစ်ရံ အထီးကျန်မှုကို ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိုင်၏ ပုံရိပ်နှင့် ‘’ဒိုင်ရ်တောင်တန်း၏ စိမ်းလန်းမှုက သူ့ကို အားပေးနေသည်။
မိုင်လည်း ပခုက္ကူတွင် အလားတူအခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူမ၏ ကျောင်းသားဘဝသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် စာအုပ်များနှင့် နပန်းလုံးနေရသည့်အပြင်၊ မြို့ပြဘဝ၏ ကုန်ကျစရိတ်များနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးများကိုလည်း ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းညှိရသည်။ တောင်ပေါ်ကျေးရွာမှ ရိုးသားဖြူစင်သော ဘဝမှ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးသော မြို့ပြဘဝသို့ ကူးပြောင်းလာရာတွင် သူမလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည်။ သို့သော် ဆလိုင်း၏ ရိုးသားသော အပြုံးနှင့် သူတို့၏ နွေဦးရာသီကတိများက သူမအား ဆက်လက်ရုန်းကန်ရန် ခွန်အားဖြစ်စေသည်။
မိုးဦးရာသီ၏ မိုးစက်များသည် မကွေးနှင့် ပခုက္ကူမြို့များကို စိုစွတ်စေပြီး၊ ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ နှလုံးသားများကိုလည်း လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် စိုရွှဲစေသည်။ မိုးချူန်းသံများကြားရတိုင်း၊ ဆလိုင်းသည် ချင်းတောင်တန်းပေါ်က တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်နှင့် မိုင်၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများကို သတိရသည်။ အုံ့မှိုင်းနေသော တိမ်များကို မြင်ရတိုင်း၊ သူ၏ နှလုံးသားသည် မိုင်နှင့် အတူ တောင်စောင်းပေါ်တွင်အတူရှိနေခဲ့သော နွေဦးရာသီ၏ အမှတ်တရများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရပြန်သည်။
မိုင်သည်လည်း ပခုက္ကူမြို့၏ မိုးစိုစွတ်သော လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း၊ ဆလိုင်း၏ နူးညံ့သော အသံနှင့် သူ၏ တည်ကြည်သော လက်ဆုပ်ကိုင်မှုကို လွမ်းဆွတ်သည်။ မိုးစက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ၊ ချင်းတောင်တန်းပေါ်က စမ်းချောင်းရေများကို သတိရပြီး၊ ဆလိုင်း၏ ရိုးသားသော အချစ်ကို တမ်းတမိသည်။
ဆလိုင်းထံမှ အလွမ်းစကားများ
ဆလိုင်းသည် မိုင်နှင့် ဝေးကွာနေသော်လည်း၊ သူ၏ နှလုံးသားကို စာလွှာများဖြင့် ဆက်သွယ်သည်။ မိုးဦးရာသီ၏ မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ညတစ်ညတွင်၊ ဆလိုင်းသည် သူ၏ အဆောင်ခန်းလေးထဲတွင် စားပွဲတင်မီးအောက်တွင် မိုင်ထံသို့ စာတစ်စောင်ရေးသည်။
သိပ်ချစ်ရသော မိုင်၊
ဒီမိုးဦးရာသီက မကွေးမြို့ကို စိုစွတ်နေစေပြီး၊ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း မင်းအတွက် လွမ်းဆွတ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်စေတယ်။ ဒီနေ့ မိုးချူန်းသံကြားရတော့၊ ငါ့နှလုံးသား ထဲမှာ တို့တောင်တန်းပေါ်က တိမ်ကင်းစင်တဲ့ ကောင်းကင်တွေနဲ့ မင်းရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို သတိရလွမ်းနေမိတယ်။ အုံ့မှိုင်းနေတဲ့ တိမ်တွေကို မြင်တိုင်း၊ မင်းနဲ့အတူ တောင်စောင်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ နွေဦးရာသီကို ငါ ပြန်တွေးမိတယ်။ ရိုးတံအပြိုင်ပြိုင်နွေသစ်ကိုင်းလို ငါ့ရဲ့နှလုံးသားက မင်းကိုတမ်းတလွမ်းဆွတ်နေမိတယ် ချစ်ရတဲ့မိုင်။
မကွေးမှာ ငါ ကြိုးစားနေရတယ်၊ မိုင်။ ဥပဒေစာအုပ်တွေက ငါ့ကို မပြတ်ဖိအားပေးနေပြီး၊ ဒီမြို့ရဲ့ လူစည်ကားမှုက တစ်ခါတစ်ရံ ငါ့ကို အထီးကျန်စေတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ပုံရိပ်က ငါ့အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေတယ်။ မင်းရဲ့ အပြုံးလေးတစ်ပွင့်ကို ငါပြန်မြင်ယောင်မိတိုင်း ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ပျောက်ကင်းစေတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။
ငါတို့ကိုးကွယ်တဲ့ အသက်ရှင်တဲ့ဘုရားထံ ငါနေ့ညတိုင်း ဆုတောင်းပေးနေတယ်။ ဘယ်လို’ဘယ်လိုဒုုက္ခအခက်အခဲတွေပဲရှိနေပါစေ၊ ဘုရားရှင်ကိုကိုးစားပါ။ ကြိုးစားပါ။ အားကိုးပါ။ မင်းကို ငါယုံတယ်။ မင်းဟာ ငါ့ထက် ဘုရားကိုကိုးစားယုံကြည်သူတယ်။ ဘုရားသခင်မစပါစေ။
မိုင်၊ ငါတို့ ဝေးကွာနေပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အချစ်က ‘ဒိုင်ရ်တောင်တန်းတွေလိုပဲ ခိုင်မြဲနေတယ်။ မင်းဘယ်လိုနေလဲ၊ ပခုက္ကူမှာ မင်းဘယ်လိုရုန်းကန်နေရလဲ ငါသိချင်တယ်။ ဒီစာကို ဖတ်ရင်း မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ငါ့အတွက် နေရာလေးတစ်ခုကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာ ငါယုံကြည်တယ်။ ငါတို့ပြန်ဆုံမဲ့နေ့ရက်တွေကို ငါမျှော်နေရင်း လက်ချိုးနေတွက်နေတယ်။
မင်းကို ထာဝရချစ်နေမယ့်၊
ဆလိုင်း
—
ဆလိုင်းသည် စာကို လှပတဲ့ အသဲပုံလေးတွေ နှင်းဆီပုံလေးတွေနှင့်ပုံဖော်ထားသည့် စာအိတ်ထဲထည့်ပြီး၊ မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော မကွေးမြို့၏ စာတိုက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ စာအိတ်ကို ပို့လိုက်သည့်အခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားသည် မိုင်ထံသို့ တမန်တော်တစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ ကျေနပ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းတွေနှင့် အိမ်ကိုပြန်ခဲ့တော့သတည်း။
မိုင််၏လွမ်းစာပြန်ခြင်း
ပခုက္ကူတွင် မိုင်သည် ဆလိုင်း၏ စာကို လက်ခံရရှိသောအခါ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲလာသည်။ မိုးဦးရာသီ၏ မိုးစက်များက သူမ၏ အဆောင်ပြတင်းပေါက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်ခတ်နေရင်း၊ သူမသည် ဆလိုင်း၏ စာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖတ်ရှုသည်။ စာတစ်စောင်စီသည် ချင်းတောင်တန်းပေါ်က နွေဦးရာသီကို ပြန်လည်အသက်ဝင်စေပြီး၊ သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးမှုဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။
မိုင်သည် ဆလိုင်း၏ စာများကို သေတ္တာငယ်လေးထဲတွင် ဂရုတစိုက်သိမ်းဆည်းထားပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့်နေ့များတွင် ထိုစာများကို ဖတ်ရှုကာ ခွန်အားရယူသည်။ သူမလည်း ဆလိုင်းထံသို့ စာများပြန်ရေးသည်။ သူမ၏ စကားလုံးများသည် ချင်းတောင်တန်းပေါ်က စမ်းချောင်းရေသံများကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး၊ သူမ၏ အချစ်နှင့် သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြထားသည်။
မိုးဦးရာသီ၏ မိုးစက်များသည် ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ အချစ်ကို စိန်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ချင်းတောင်တန်းများကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေသည်။ ဝေးကွာနေသော အကွာအဝေးများကြားတွင်၊ သူတို့၏ စာလွှာများသည် နှလုံးသားများကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် တံတားတစ်စင်းဖြစ်လာသည်။ မိုးဦးရာသီ၏ နောက်ဆုံးနေ့များတွင်၊ ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည်တွေ့ဆုံရန် ကတိပြုထားကြသည်။ ချင်းတောင်တန်းပေါ်တွင် နွေဦးရာသီကဲ့သို့၊ သူတို့၏ အချစ်သည် ထာဝရပွင့်လန်းနေမည်ဖြစ်သည်။
ဒိုင်ရ်တောင်တန်းပေါ်မှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း
ဟေမန်ဆောင်းအကုန် နွေအကူးပေမို့၊ ချင်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းရှိ ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ တောင်ပေါ်ရွာလေးသည် ချယ်ရီပန်းများဖြင့် ဝေဆာပွင့်လန်းနေသည်။ တောင်စောင်းများပေါ်တွင် ပန်းရောင်သန်းသော ချယ်ရီပန်းများက နွေဦးရာသီ၏ အလှတရားကို ပြည့်စုံစေပြီး၊ ညယံချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံသည် ကြယ်တာရာများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ဖိုးလမင်း၏ ငွေရောင်အလင်းယံက တောင်တန်းများကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ သစ္စာတည်မြဲမှုနှင့် ရိုးသားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထင်ဟပ်နေသယောင်။
ဆလိုင်းသည် မကွေးဒီဂရီကောလိပ်တွင် ဥပဒေပထမနှစ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်မှုများဖြင့် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ မိုင်လည်း ပခုက္ကူဒီဂရီကောလိပ်တွင် သူမ၏ အိပ်မက်များဆီသို့ ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ကျောင်းများ ပြီးဆုံးချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ နှလုံးသားများသည် ချင်းတောင်တန်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဆလိုင်းသည် မကွေးမှ ကျေးရွာသို့ ပြန်လာရန် ခရီးစဉ်ပြင်ဆင်ရင်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုင်၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် နွေဦးရာသီက သူတို့အတူလျှောက်လှမ်းခဲ့သော တောင်စောင်းပေါ်က ပန်းခင်းများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။ ခရီးသွားဘတ်စ်ကားပြတင်းပေါက်မှ မြင်ရသော တောင်ကုန်းများက သူ့ကို အိမ်အလှမ်းနီးလာသည်ဟု ခံစားစေပြီး၊ မိုင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရတော့မည်ဟူသော အတွေးက သူ၏ နှလုံးသားကို ပန်းရနံ့များဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။
မိုင်သည်လည်း ပခုက္ကူမှ ကျေးရွာသို့ ပြန်လာရန် ပြင်ဆင်ရင်း၊ ဆလိုင်း၏ စာလွှာများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖတ်ရှုသည်။ စာတစ်စောင်စီသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေပြီး၊ ဆလိုင်း၏ ရိုးသားသော အချစ်နှင့် သစ္စာရှိမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။ ခရီးသွားလမ်းတစ်လျှောက်၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တောင်စောင်းပေါ်က ချယ်ရီပန်းများနှင့် ဆလိုင်း၏ တည်ကြည်သော အပြုံးကို မြင်ယောင်လာပြီး၊ သူမ၏ နှလုံးသည် ရင်ခုန်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ချယ်ရီပန်းများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း
ဆောင်းအကုုန် နွေအကူးရာသီ၏ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် တောင်စောင်းပေါ်က နှင်းဆီပန်းခင်းတွင်၊ ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် နွေဦးရာသီက သူတို့ ကတိသစ္စာပြုခဲ့ဖူးသော နေရာတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည်။ ချယ်ရီပန်းများသည် တောင်စောင်းတစ်ခွင်တွင် ဝေဆာပွင့်လန်းနေပြီး၊ လေညင်းများက ပန်းရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ဆလိုင်းသည် ဒိုင်ရ်ရိုးရာဝတ်စုံဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် မိုင်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။ မိုင်သည် ချယ်ရီပန်းများနှင့် လိုက်ဖက်သော ပန်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ရောက်လာပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင်များကို လေညင်းများက ဖွဖွလှုပ်ရှားစေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်လိုက်သည့်အခါ၊ အချိန်များသည် ရပ်တန့်သွားသယောင်။ ဆလိုင်းသည် မိုင်ထံသို့ အပြေးသွားပြီး၊ သူမ၏ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “မိုင်၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်လွမ်းခဲ့ရလဲ မင်းသိလား？ ဒီတောင်တန်းတွေ၊ ဒီချယ်ရီပန်းတွေက မင်းမရှိရင် ဘယ်လောက်လှပမှာလဲ？” သူ၏ အသံသည် တုန်ရီလျက်ရှိသော်လည်း၊ ရိုးသားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မိုင်သည် မျက်ရည်စများဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဆလိုင်း၊ မင်းရဲ့ စာတစ်စောင်စီက ငါ့ကို ဒီမြေဆီသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ ဒီချယ်ရီပန်းတွေလို မင်းရဲ့ အချစ်က ငါ့အတွက် ထာဝရပွင့်လန်းနေမယ်။” သူမ၏ စကားများသည် ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ ရိုးသားမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပွေ့ဖက်လိုက်ကြပြီး၊ မိုးဦးရာသီ၏ လွမ်းဆွတ်မှုများနှင့် ဝေးကွာမှုများသည် ဤအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချယ်ရီပန်းများ၏ ရနံ့သည် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး၊ ဖိုးလမင်း၏ အလင်းယံက သူတို့၏ အချစ်ကို သက်သေထူသည်။
ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ သစ္စာနှင့် အချစ်
ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ အချစ်သည် ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ ကတိသစ္စာခိုင်မြဲမှုနှင့် ရိုးသားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထင်ရှားစေသည်။ သူတို့၏ လူငယ်ဘဝ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ၊ အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့မှုများနှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သစ္စာရှိစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့မှုများသည် ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသသည်။ သူတို့၏ အချစ်သည် ချင်းတောင်တန်းများကဲ့သို့ ခိုင်မြဲပြီး၊ ချယ်ရီပန်းများကဲ့သို့ လှပသည်။
ညယံချိန်တွင်၊ ဆလိုင်းနှင့်မိုင်သည် တောင်စောင်းပေါ်က ကျောက်သားထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တာရာများကို ငေးမောကြည့်ရှုသည်। ဆလိုင်းသည် မိုင်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မိုင်၊ ဒီကြယ်တွေလို ငါတို့ရဲ့ အချစ်က ထာဝရတောက်ပမယ်။ ဘယ်လောက်ဝေးဝေးသွားရပါစေ၊ ငါတို့ အမြဲတမ်း ဒီတောင်တန်းပေါ်မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်။”
မိုင်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။ “ဆလိုင်း၊ ဒီချယ်ရီပန်းတွေလို ငါတို့ရဲ့ အချစ်က အမြဲပွင့်လန်းနေမယ်။ မင်းနဲ့အတူ ဒီမြေမှာ ရှိနေရတာ ငါ့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။”
ဆလိုင်းကဤသို့ပြောသည်။ မိုင်နဲ့ဝေးကွာရတဲ့နေ့ရက်တွေမှာ အမြဲဆုတောင်းဖြစ်တယ်။ ငါရွေးချယ်တဲ့မိုင်ဟာ ဘုရားကိုကြောက်ရွံ့တဲ့သူဖြစ်တာမို့ သိပ်ကျေနပ်တယ်။ ငါဆုတောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ့အိမ်ထောင်ဖက်ဟာ ဘုရားကိုချစ်ပြီး ကြောက်ရွံသူဖြစ်ရမယ်လို့” . . . ထိုစဉ်မိုင်သည်လည်း “ ကို . . မိုင်လည်း ဆလိုင်းလိုပဲ ဆုတောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အခု ဘုရားအလိုတော်ပြည့်စုံတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ တို့တွေ သန့်ရှင်းစွာထိမ်းမြား မင်္ဂလာဆောင်ကြမယ်။ ငါတို့အချင်းချင်း သစ္စာရှိသလို ဘုရားရှေ့မှာလည်း သစ္စာရှိကြမယ်’’
ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ အလွမ်းများသည် ဤတောင်စောင်းပေါ်တွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ချယ်ရီပန်းများ၏ ရနံ့ဖြင့် မွှေးပျံ့နေပြီး၊ သူတို့၏ အချစ်သည် ဖိုးလမင်း၏ အလင်းယံကဲ့သို့ တည်မြဲနေသည်။ ဒိုင်ရ်လူမျိုးတို့၏ ရိုးသားမှု၊ ကြိုးစားမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုသည် သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွင် အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားရင်း၊ ချင်းတောင်တန်းများက သူတို့၏ အချစ်ကို ထာဝရသက်သေထူသည်။ ချယ်ရီပန်းများသည် လေညင်းထဲတွင် ဖွဖွလှုပ်ရှားနေပြီး၊ ကြယ်တာရာများက သူတို့၏ အနာဂတ်ကို တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းပေးသည်။ ဆလိုင်းနှင့်မိုင်၏ အချစ်သည် ဒိုင်ရ်တောင်တန်းများကဲ့သို့ ခိုင်မြဲပြီး၊ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ ထာဝရလှပနေမည်ဖြစ်သည်။
**ဇာတ်လမ်းပြီးဆုံး။**
ဆက်လက်ကြိုးစားပါဦးမည်။
Leave a comment